evaluatie declaratieve geheugentekorten en schizofrenie: problemen en vooruitzichten

cognitieve tekorten behoren tot de belangrijkste factoren die leiden tot slechte functionele resultaten bij schizofrenie, met deficit in declaratieve geheugen een van de grootste en meest robuuste van deze. Tot nu toe hebben pogingen om de cognitie bij schizofrenie te verbeteren slechts bescheiden succes laten zien, wat ten grondslag ligt aan de toenemende inspanningen om effectieve behandelingsstrategieën te ontwikkelen. Dit overzicht bestaat uit drie hoofdonderdelen. Het eerste deel beschrijft de aard en de omvang van de tekorten bij zowel patiënten met schizofrenie als bij hun volwassen, niet-psychotische familieleden. Het tweede deel richt zich op structurele en functionele afwijkingen in de hippocampus, zowel bij mensen met schizofrenie als in dierstudies die relevante kenmerken van de ziekte modelleren. Het derde deel bekijkt problemen in declaratief geheugen en hippocampale functie vanuit het perspectief van verhoogde percentages van gemeenschappelijke medische aandoeningen bij schizofrenie, met een focus op insuline ongevoeligheid/diabetes. De waarschijnlijkheid dat slechte glucoseregulatie/beschikbaarheid bijdragen aan declaratieve geheugentekorten en hippocampale afwijkingen wordt overwogen, samen met de mogelijkheid dat schizofrenie en slechte glucoseregulatie gemeenschappelijke etiologische elementen delen, en met klinische implicaties van dit perspectief voor het verbeteren van declaratief geheugen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.